Melekannem

• 28/5/2007 - BU MEMLEKET BİZİM...

 

DÖRT NALA UZAK ASYADAN BİR KISRAK BAŞI GİBİ

   AKDENİZE UZANA  BU MEMLEKET BİZİM.

       BİLEKLER KAN İÇİNDE DİŞLER KENETLİ ,AYAKLAR ÇIPLAK

           İPEK HALIYA BENZEYEN BU TOPRAK

                BU CEHENNEM BU CENNET BİZİM.

 

KAPANSIN EL KAPILARI BİRDAHA AÇILMASIN.

    YOK EDİN İNSANIN İNSANA KULLUĞUNU

         BU HASRET BİZİM.

            YAŞAMAK YAŞAMAK BİR AĞAÇ GİBİ TEK VE HÜR

                 VE BİR ORMAN GİBİ KARDEŞÇESİNE .

                      BU DAVET BİZİM

Yorum (1) :: Yorum yaz! :: Bağlantı

• 28/5/2007 - ANNEM...

Yorum (1) :: Yorum yaz! :: Bağlantı

• 23/5/2007 - " YÜREĞİMDEKİ İZLER "

 

Geçmişle savaşım ne zaman bitecek? Güçlüyüm, her şeyi başarabilirim belki sevgi tanımını bile en güzel ben yapabilirim ama ben bu savaşta yenildim

 

Hava yavaş yavaş kararmaya başlamıştı, arkadaşlarımın anneleri teker teker pencereden sesleniyorlardı.
- Ayşe hadi eve artık, baban geldi!

"Beni de biri böyle çağırsaydı keşke, en sevdiğim oyunu bırakıp koşsaydım eve" diye düşünürken annemin sesini duydum. 
- Hadi kızım eve gel, sevdiğin yarışma programı başladı!

7–8 yaşlarındayım o zamanlar, televizyonda şimdiki gibi çocuk programları yoktu. Olsa olsa büyükler için olan bir iki yarışma programından biriydi ancak. Bunu bildiğim halde eve nasıl koşarak gittiğimi, o anki heyecanımı şu an bile yaşıyorum.

Bir gece kâbus görmüş olacağım ki ağlayarak uyandım. Annemler salonda oturuyorlardı, hemen koşarak yanlarına gidip ağlayarak rüyamı anlatmaya başladım. Öyle etkilenmiştim ki rüyadan annem bana sorular soruyordu ama ben duymuyor, nefes almadan anlatıyordum. Annem bir tokat attı bana! Uykumun sersemliğiyle kafamı kalorifer peteğine çarptım, kaşım yarıldı. Şu an dikiş izleri belli belirsiz. Ama yüreğimdeki izi hiç geçmedi…

Daha bunlar gibi bir sürü küçük ayrıntılar… Ama izleri öyle büyük ki!

O zamanlar bunların iz bırakılacağını fazla hissedemiyorsunuz taa ki bir çocuğunuz olana kadar. Ona yaklaşımınız, ilginiz, anlayışınız geçmişinizi sorgulamanızı sağlıyor. İşte o zaman hepsi bir bir ortalığa dökülmeye başlıyor. Psikologlar bir sorununuzu çözmek için hep çocukluğunuza inmek isterler ya, işte öyle bir şey…

Aslında birçok açıdan da güzel bir çocukluk yaşadım. Gece geç vakitlere kadar sokakta oynayabiliyorduk ki o zamanlar daha güvenliydi. Kendimize güvenimiz vardı. Şimdi bakıyorum da anneler çocuklarını okula servislerle yolluyor veya ellerinden tutup götürüyorlar. Ben iki araç değiştirerek ilkokula giderdim. Gerçi beni de elimden tutup götürseler çok daha mutlu olurdum ama...

Geriye dönüp baktığımda ailemin bu yaklaşımı sayesinde kendine güveni tam, tuttuğunu koparan, kendi ayakları üzerinde durabilen biriyim fakat ya sevgi eksikliği... Bunların hepsi aynı oranda verilemez miydi?  Bir şeyler eksik kalmak zorunda mı her zaman? Yoksa onlarında mı çocukluğuna inmemiz gerekiyor?

Bu izler hiçbir zaman yakayı bırakmıyor.  Karşınıza çıkan insanlardan sevgi, şefkat bekliyorsunuz ama öyle “bilmiyor musun sevdiğimi?” tarzında değil. Saçlarınızı okşasın, sevdiğiniz şeyleri yapsın istiyorsunuz. Dayamak istiyorsunuz sırtınızı birine, güçlü bir dal arıyor elleriniz sizden daha güçlü, daha dayanıklı. Öyle ağır ki yükünüz kimse kaldıramıyor, kimse size yardım edemiyor.

Şimdi nasıl mıyım? Tüm sevgimi yaşayamadığım her şeyi oğluma veriyorum. Bu yöndeki zaafım ona zarar vermesin diye sürekli okuyorum. Biliyorum ki sevgi tutarsızca verildiğinde karşıdakine zarar verir. "Annecim seni çok seviyorum “ diyor oğlum bana sımsıkı sarılarak. Sanki bu cümleyi geçmişim söylüyor o an bana, gözlerim doluyor ama ağlayamıyorum sırf oğlum bundan etkilenmesin diye.

Başka birinin annesi benimle yakından ilgilendiğinde hep "neden?" diyorum. Neden ailem bana bunları daha önce yaşatmadı? Çoğu zaman reddediyorum ve kızıyorum. Geçmişim neden hatırlatılıyor bana? Bu sanki sevgi değil de bir ayıbınızın yüzünüze vuruluyor hissiyle aynı. Tutuyorum kendimi. Geçmişle savaşım ne zaman bitecek? Güçlüyüm, her şeyi başarabilirim belki sevgi tanımını bile en güzel ben yapabilirim ama ben bu savaşta yenildim. Bu gerçeği hiç bir zaman değiştiremeyeceğimi de biliyorum.

Çocuklar küçük olabilir fakat yürekleri çok büyük. Her davranışımız onlarda iz bırakıyor. Sonradan pişman olmayacağımız izler bırakmak dileğiyle...

 

ALINTI

 

Yorum (0) :: Yorum yaz! :: Bağlantı

• 21/5/2007 - MELEKLERİ GÖRMEK...

 

Hayatın içinde uçarken , ruhumun hala temiz kalmış bir parçasının içimde olduğunu bilmeden yaşamak ; yarım kalmış , eksik kalmış bir fotoğraf demek ki.

Kollarıma aldığım bebeğim , hiç bitmeyen öykünün hiç sonu gelmeyecek bir cümlesi haline dönüşüveriyor.

Yaşanan son gün , geriye kalan hayatın ilk günüdür.

Meleğimin kanatlarından tutarak, tutunarak yaşadığım ve artık eskimiş gazete sayfalarına sarıp saklamaktan yorulmadığım bir hayatı yaşamak.

Olabilir mi bu ?

Belki de ..

Çünkü mucizeler hergün yaşanıyor . Farkına varamasam bile. Vardığımda hissettiğin dürtünün adını hayatım boyunca koyamayacak bile olsam..

Bu yazı beni bir büyük yapmayacak .

Ama artık çaldığım en güzel ezgi’nin sayesinde sana tutunan ve seni seven insanların olduğunu bilmek beni bir büyük yapmaz .

Ama ben artık melekleri görebildiğim için kendimi bir büyük kadar iyi hissediyorum .

Bana , piyano çaldığında melekleri gördüğünü söyleyen o insana artık inanıyorum .

O melekleri görüyordu.

Sadece ben gördüğüne inanmak istemiyordum belki de.. Notalardan çıkan seslerin birleşimiydi sanki melekler. Havaya süzülen seslerin içinde beden bulan ve nasıl hissettiğini hiç bilemediğim , onun gördüklerini hiç göremediğim melekler.. Şimdi senin seslerinin nasıl beden bulduğunu anlayabiliyorum. Çünkü melekler benim için bebeğimde beden buldu.

Bana melekleri görmeyi öğrettiğin için teşekkürler..

ALINTI

Yorum (0) :: Yorum yaz! :: Bağlantı

• 21/5/2007 - SEVGİ VE SADAKAT

 HİÇBİR KADIN HİÇBİR ERKEĞİ 
   VE HİÇ BİR ERKEK HİÇBİR KADINI
     BU BİÇİM SEVMEDİ ,


        YOKLUĞU EKMEĞE KATIK EDİP
            SEVGİYİ AÇLIĞA EKLEMEDİ ,

           GÖZYAŞLARININ HİÇBİR TEKİ BU BİÇİM DÜŞMEDİ
        ÖYLESİNE DOLU DOLU AĞLAMADI

     HİÇBİR KUCAKTA HİÇBİR BAŞ ,


  VE HİÇBİR ELVEDA BU BİÇİM SÖYLENMEDİ
 HİÇ BİR AKŞAM O AKŞAM GİBİ
KANARCASINA BATMADI GÜNEŞ
     

              VE HİÇBİR GÜNEŞ ONLARI BU BİÇİM GÖRMEDİ

Yorum (0) :: Yorum yaz! :: Bağlantı

• 21/5/2007 - RUHUMDAKİ SEN...

cümle cihan güzelleri yüzlerine ben örsün
gözlerin balyozu oldu içerimdeki örsün
ruhumdaki fırtınalar merihi usandırdı
nuha haber eyleyinde gelsinde tufan görsün

Yorum (0) :: Yorum yaz! :: Bağlantı

• 21/5/2007 - ALEMLERİN EFENDİSİ...

   UMMANA DALIPDA HAYALİN GÖRSEM,

         CANIMDAN CAN KATIP  GERİ GETİRSEM,

   YÜZ SÜRÜP ETEĞİNE  HOŞGELDİN DESEM,

         YİNE GEL DÜNYAYA YAA  NEBİM (S.A.V)

Yorum (0) :: Yorum yaz! :: Bağlantı

• 21/5/2007 - MİNİK YAVRUM'A...

 

     güzel uyu bebegim 
           huzurla dolsun yüregin, 
                 sen uyurken 
                       öpücükler kondursun
    melekler yanaklarina,

           benim yerime
                 kucaklasinlar seni,
                       oksasinlar saclarini,
    sonra ucup gelsinler
           rüzgarin kanadinda, 
                kokunu getirsinler
                      nefes olsun bana..

Yorum (0) :: Yorum yaz! :: Bağlantı

• 21/5/2007 - YALNIZLIK...

****YAŞAMAKSA SENİ SEVMEK BEN HİÇ ÖLMEYECEĞİM****

 Keşke yalnızlığım kadar yanımda olsaydın
 Keşke yalnızlığımla paylaştığımı seninle paylaşsaydım
 Keşke senin adın yalnızlık olsaydı
 Ve ben hep yalnız kalsaydım....

Yorum (0) :: Yorum yaz! :: Bağlantı

Hakkımda

ÜMMETİ MUHAMMED'E (S.A.V)blog images

blog images

ImageChef.com - Create custom images

Bağlantılar

Ana Sayfa
Profilim
Arşiv
Arkadaşlarım
e-posta
Blog RSS
BEBEK KOKUSU Anne olan ve olacak Herkese

Kategoriler

Kategori yok Snowglobe codes - ImageChef.com

Arkadaşlar

laziko88
durugizem
merww
anneyim
yeteneklerimm
sukretmiyoruz
guden
ucer
edatuana
Miscellaneous Glitters

Miscellaneous Glitters

cursor
Sayfa Güncel Sayfa:1 Toplam:1
Son Sayfa | Sonraki Sayfa